कविता

छिङ्गटाहन भउजिक चुनाउ

-पुराक थारू

 

गाउँभर चम्पन बा
आझ अचम्हँक खबर
छिङ्गटाहन भउजि उठल बाटि चुनाउ ।
हाँठम् सैट्ना, कपारिम झउह्वा लेख,
कहटि– ‘आब मै फेरम गाउँक डगर ।’
गाउँक चौराह म बैस्क डेठि भासन,
हाँस हाँस्ख जिट्ल बटि सक्कुनके मन ।
काल्हुक डिनसम बनबन्याट म आघ सरँठ,
आझ विकासक योजना खुलस्ट कहटि ।
कह भिरलि नस्से–
‘पानी लनम सकुन्हँक घर–घर,
लर्कन्हँक पहरना बिढ्यालय सँप्रैम
आपन पाले म ।
बुर्हा–पाखन सम्मान व सहयोग करना,
ठरयँन हँ सीप सिखैना रोजगार डेना ।
रान परोस मन्के हँस्ठ–
‘भउजि टे बर–कर्रा बटि !’
पाछ ओँरसे किउ कठ–
‘आब ट फुरसे लरहि ।’
मने भउजिक आँख सपनाले भरल,
गाउँक मुँह फेरना अठोट बाटि करल ।
चुनाउक डिन आइल, बाजल मन्ड्रा व नारा,
सकुन्हँक मनम बा उट्साहके पारा ।
छिङ्गटाहन भउजिक साहस व चाहा,
गाउँलेन सम्झटि आघ हुँकाहार सरना आहा ।
जिट ह्वाए या हार, बट्कोहि खास,
आपन हक अढिकारके लाग उठल बरा आस ।
छिङ्गटाहन भउजिक चुनाउक आवाज,
गाउँ फेरजिना हुइल सुरुवाट ।

(लावा डगर)

प्रकाशित मितिः   ११ चैत्र २०८२, बुधबार १०:२३