फुरन्टु बैस

डाइ डाइ काल्ह शनिच्चर टे हो, दिन उठुवासम सुटेडिस ना । कजलबिल्टी अपन डाइहे जनैटी कहल । सरिक्सा आँखी भर काजल ठप्ठैले रहठ । ओहेमारे सबजे कजलबिल्टी कठिस् ।

हुइना टे ओकर खास नाउँ काजल हुइस । मने सब दिन आँखी भर काजल, ढेबरे भर लालेलाल लाली गाले भर अडरिक अडरिक किरिम पाउडरसे झकीझकाउ रहठ । ओहेमारे सब कोइ उहिहे कजलबिल्टी कहिस् ।

जा जा हलि पसर अनगुट्टी उठिस् । कजलबिल्टीक डाइ कजलबिल्टीहे सुटे कहलिस् । ओकर डाइ अभिन बेरी खाके नैसेक्ले रहिस् । मने कजलबिल्टी भर झटरपटर बेरी खासेकले रहे । खोब गोँहु कट्नी छेक मचल रहे । लकिन कजलबिल्टी मन लागिस् टे गोँहु काटे जाए नैटे मन नैलग्लेसे नैजाए ।

किसनवँक छाइ हुइलक ओरसे कजलबिल्टी अपन सक्कु घरक मनैनसे बरा छिह्लााइल बा । चैतके महिना ओम्हें टवाटिक ओजरिया छिट्कल । दिनभरिक ढन्ढा कैलक डट्करल जिउ आझ कजलबिल्टीक घरक मनैं सबजे हाली सुट्गैलिस् । ओहोंर कजलबिल्टीक जुन काम ढन्ढा नैकैलक जीउ हाली निंन नैपरठिस् ।

एकघचिक रैह्के ओकर मोबाइलमे मिसकल अइठिस् । ओकर निंन नैपरलक कारण सायद ओहे रहिस् । कब फोन आइ टे बाट बट्वाके सुटम कना बाट मनेम खेल्टी रहिस् । फेन एकघचिक रैह्के फोन आजैठिस् । कजलबिल्टी फोन उठाइल । हेलो ए हो बेरी खा सेक्लो ? ओहोरसे प्रश्न आइल ।

कजलबिल्टी एहोरसे बाट घुमैटी कहल हाँ खा सेक्लुँ । फोन वाला कहल आउर सुनाउ टे का बा हाल खबर ? नैचिन्हल रलेसे फेन कजलबिल्टी खोब मस्की लगालगा बाट बट्वइटी जाइठ । फेन कजलबिल्टी एहोरसे कहल सुनो ना एक बाट कहुँ ? कहो ना टे का बाट हो फोन वाला कहल ।

बरा घचिक बाट बट्वाके लेउ टे काल्ह भिन्सारे फोन करहो ना । अत्रै कहटी कजलबिल्टी सुट्जाइठ । कजलबिल्टी भर्खर ९ कक्षामे पर्हठ् । ऊ जनगर परिवारके लर्का हो । डाइ बाबा पर्हल लिखल नैहुइस । बाबु भैया फेन अभिन छोट छोट बटिस् । अपन घरम ठनिक पर्हल लिखल ओहे किल बा । डाइ बाबा जत्रा कमैठिस् खर्च कैके बचल रुप्या सक्कु ओहियइ ढारे डेठिस् । घरम जत्रा समस्या रहलेसे फेन ओकर लाग रुप्यक् डारी नैरठिस् । पटानै कहाँसे पैसा होजैठिस् । मजा मजा खैना सुग्घुर सुग्घुर लगैना बहुत फेसन डारमे चलठ कजलबिल्टी । गाउँक मनै डेख्के सबजाने अचम्म परल बटिस् ।

आझ अँट्वारके दिन कजलबिल्टी कल्वा वल्वा खाइठ सँपरठ ओ चलठ स्कुल ओर । पहिलेकले ऊ अझकल ओत्रा पर्हनास् मन नैलग्ठिस् । पर्हक छोरके दिनभर बाहेर चौरमे जाके रुख्वाटर लवन्डनसे खोब गलगलाइठ । एहोंर ओहोर चम्कटी दिन कट्जेठिस् । आघेपाघे लवन्डनके टे लुर लगठिस् ओकर । जेहोर गैलेसे फेँ चमचम चमचम कर्टी नेंगठ । कोइ कोइ टे चमचमही कह्ैके फेन चिन्ठिस् ।

दिनभर ओस्टे गफ कर्टी दिन बिट्टी बटिस कजलबिल्टीक । अस्टे करट करट महिना दिन बिट्गैल रहठ । जस्टक महिना दिन बहर्टी जाइठ ओस्टक कजलबिल्टीक जवानी फेन हरयइटी जैठिस् ।

उ आउर सोलसोलरार बिल्गाइठ । अस्टिमकी लच्क्यागैल रहे । अस्टिमकिहा बरट रहक लाग कजलबिल्टी चलठ समान लेहे इन्डियाके गौरीफन्टा बजार ओर । ओकर संघर्यन टे सँग कैके जैठिस् लकिन उहिहे केक्रो संगसाठ नैचहठिस् । साइकिल उठाइठ चलडेहठ डुपट्टा उरैटी । लग्गे धनगढी बजार रहटी रहटी का झगझग डेखाइ जाइ परल हुइहिस् गौरीफन्टा, छिनारीहे । गौरीफन्टक बाजिन्से भाउँ डेखाइक मारे टे गैल हुइ काहुँ । साँझ होगैल रहठ । अभिन सम कजलबिल्टी घरे पुगल नैहो । पाछेक गैल गाँउक संघर्यन सबजे आगैलिस् । उ भर जाने कहाँ अट्कल बा । एहाेंर डाइ बाबा छाइक अस्रामे अभिन सम बेरीओरी नैखैले हुइस् । बेरी खैना ट्याम खसक गैल रहे । टब फेन कजलबिल्टी घरे नैपुगल हो ।

डाइ बाबा आब छाइ नैआइ कैह्के भुख्ले सुट्जैठिस् । जब अढ्ढा रात हुइल टे बलटल घरे पुगल १२ बजे रात । पुगठ टे घरक मनै सबजे सुट्गैल रठिस् । टबे टे एकठो कहकुट बा, जन्नी कमाल कि बबाल ओस्टे बन्के डेखैले बा कजलबिल्टी । सुट्टी किल फेन फोन आगैलिस छल्छल्हीक । रामरे इ टे सारा गाउँक नाउँ गन्ढ्वा ढारी । पोरसाल फेन अस्टे करलक ढिंर फुलल रहिस कजलबिल्टीक । रामोराम असौँ फेन अस्टे नाकरी कैह्के गाउँक मनै जेहोँर टेहोँर बाट बट्वइटी नेंगिट ।

एक दिन अचानक कजलबिल्टीक जुरी अइठिस् । हाँठगोर, कपार, पेट, बरा जोरसे बठाइ लग्ठिस् । उ दिन रातभर छटपटाइल करल । रात भर नैसुटल । बिहानके उठल डाइ अस्पताल लैगैलिस् चेक कराइ । डक्टरुवा कहल दिशा पिसाव ओ रकट चेक कराइ परी । टब किल बेरहमेक रोग पट्टा लागि । चेक कराके रिपोर्ट अइठिस टे बहुट नैमजा रिपोर्ट सुनाइठ डक्टरुवा ओकर डाइहे । ओकर डाइ कठिस् आप काकरे परी डाक्टर साहव । इ रोग कैसिक कहाँ जाके ठिक हुइ ।

डक्टरुवा कहठ इ रोग आब ठिक हुइना कौनो डवाइ नैहो । बिरामी आब ढेर दिन बँची कना अस्रा जिन करो । जत्रा दिन बँची जिए डेउ । टब होस अइठिस् कजलबिल्टीक डाइहे । कजलबिल्टीहे टब पट्टा हुइठिस् कि महिन एचआईभी एड्स रोग लागल बा कैह्के । इहे कठैं जोसमे होस नैपुगैबो टे ओहे कजलबिल्टीक नन्हे हाल हुइठ ।

कजलबिल्टीक आप जिएम ना मरेम हुइल बटिस् । गाउँमे मुह डेखाइ फेन लाज लग्ठिस् । रोज दिन एहोँर ओहोँर घुम्टी रना मनै आब टे घरमसे बाहेर नैनिकरठ । सब दिन छाती उल्कैटी नेगलक् आब रोइटी दिन बिटटिस् । मौटके दिन गन्टी । समयमे होस ध्यान नैडेबो टे अस्टे कजलबिल्टीक जस्टे हाल हुइठ । जवानी सबके आइठ । लकिन उ जवानीहे सम्हाँरे सवाँरे सेके परठ । समय सँगे चले जाने परठ । नैटे ओहे कजलबिल्टीक नन्हे दिन गुजारे नापरे ।

–सागर कुश्मी

प्रकाशित मितिः   १० मंसिर २०८२, बुधबार १२:०२